Tanıtım videomuzda kursta yaşadıklarını anlatarak biz yerdımcı olan Gülçin ve Osman ın doğum hikayesini merak edenler vardı. Onlar için buraya ekledim. Okuyacağınız gibi biraz uzun hatta müdahaleleri olan bir doğum olmuş. Birçok müdahalenin enneye doğru ekiplerle destek verilmesi durumunda aşılabileceğini düşünüyorum. Bu yüzden doğumlarımıza profesyonel özel ebe ve psikologla giriyoruz artık. Yani bir çeşit epidural oluyor.

Doğum hikayesinin mutlu vetatmin edici bir sonla bitmesi çok güzel.

Herkese Merhaba,

Kaç zamandır elim maillere gidip gidip geliyor, ancak tamamen yorgunluktan es geçiyorum, fakat sonunda sizlere sabahın 5in’ de süt sağarken yazmaya karar verdim.

Efe’miz bundan tam 2 ay önce 28 Aralık 2010 da Chicag’ da dünyaya geldi. Geldiğimizden beri etrafımdaki herkese maceralı doğum hikayemi anlata anlata bitiremiyorum çünkü 20 saatte yakın gerçekleşen ve istemediğim her birşeyi bizzat yaşadığım bir doğumdu.

Doğum maceramız 27 Aralık öğle saatlerinde bir alışveriş sırasında kabinde kıyafet denerken gelen suyumla başladı, Aslında hiç de panik olmadık, çünkü 1-2 gündür tarif  edemediğim bir şekilde bir daralma hissediyordum ve doğumun yaklaştığını hissediyordum. Suyum geldiğinde o kadar rahattık ki Osman’la  şakır şakır gelen suyu izlerken, Osman’ın bir an şunu dediğini hatırlıyorum; “acaba bu su, o su mu ? Değilse ben biraz daha dolanayım da alışverişi tamamlayayım.”  Nitekim beni mağaza tuvaletine gönderip alışverişini tamamladı ve bende mendilleri tıkıştırıp zorla yürümeye çalışan bezli bebekler gibi evin yolunu tuttuk. Eve vardığımızda su halen gelmeye devam ediyordu, hiç panik olmadan çantamızı hazırladık ve duşumuzu aldık ve saat 3 de hastanenin yolunu tuttuk. Kayıt vs. işlemlerinden sonra küçük bir odaya yatırdılar ve hastane kıyafetini giydirdiler. O sırada gelen ilk amerikalı doktor, kasılmaların iyi olduğunu ve 2 cm açıldığımı söyledi, yarım saat sonra gelen kendi Türk doktorum ise 3 cm olduğumu bu şekilde gidersem sabaha karşı doğurabileceğimi söyledi. Ardından asıl odamıza yatışımızı yaparak maceramıza start verdik. Gelen hemşire ve doktorlar epidüral  isteyip istemediğimi sordular ve bende net bir cevapla istemediğimi belirttim. Bu arada amerika da genelde tüm hamileler epidural alıyorlarmış ve bende istemediğim için resmen bana deli gözüyle baktılar. Bu arada yavaş yavaş kasılmaları hisediyor, öğrendiğim nefes teknikleriyle bunu göndermeye çalışıyordum. Bu arada kateter ile damar yolu açılmış, oksijen maskesi takılmış bir  halde kendimi buldum.Her ne kadar istemiyorum dediysem de o sırada yaptıkları açıklamaları mantıklı bulup ok dedim ve yavaş yavaş suni sancı verdiler. Bu sırada hemşireler halen epidural konusunda halen vaktimin olduğunu ve almak istersem söylemememin yeterli olduğunu belirtiyorlardı.

İçimden sürekli niçin doktor gelipde kaç cm açıldığımı söylemiyorlar, sürekli açılmaya odaklanmıştım. Neyse Saat 6-7 sularında 3,5 -4 cm olduğumu söylediler ve beklemeye başladık, tabi bu sırada kasılmalar kendini iyiden iyiye hissettiriyordu, fakat garip olan bir şey vardı,her kasılma geldiğinde yanı başında duran o iğrenç monitörden çocuğun kalp atışlarının düzenli olmadığını görüyordum. Her kasılmada da onunki düşüyordu, bunun normal olmadığını söylediler, hemen panik olmadık ama içime bir kurt düştü tabi... Akşam saat 9 da artık kasılmalardan en son zangır zangır titrediğimi hatırlıyorum, ne bacaklarıma ne de dişlerimi titremekten alıkoyamıyordum, o kadar şiddetliydi ki, kasılma arasında dinlenmeye halim kalmıyordu. En son 9:30 da hemşireyi çağırarak TR'den annemin, kayınvalidemin hatta Osman'ın alma uyarılarına rağmen epidüral istediğimi söyledim ve acilen uygulanmasını istedim, çünkü elektriğe çarpılmış gibi zangır zangır titriyodum. Neyseki 10 dk. içinde epidural uygulandı ve kuş gibi hafiflediğim hissettim. Bu arada saat 11 olmuş ve ben hala 4 cm de kalmıştım. Bu arada kasılmalar her geldiğinde yine kalp atışları düşüyordu. Sonrasında suni sancı vermeyi kestiler ve bir iğne yaptılar. Yarım saat sonra bu iğnenin etkisi olarak  efenin kalp atışları normale dönmüş, benimkisi ise tavan yapmıştı. Gelen hemşireler sürekli uyumam ve dinlenmem gerektiğini söyleselerde gözümü o monitörden alamıyordum. Suyumun gelmesinin üzerinden 12 saat geçmiş ve ben hala doğurmamışım ve 5 cm açıklığa o kadar zor ulaşmıştım ki. Gelen doktor bu şekilde giderse sezeryane gidebileceğimizi sürekli hatırlatıyordu, bende ısrarla bekleyelim ve Türk doktorumla konuşulmasını istiyordum. Oksijen maskesi ile hasta şeklinde yatıyordum ne bir yürümek ne bir konuşmaya halim vardı, tüm gece uykusuz aç yatmaktan enerjimin tükendiğini hissediyordum. Susadığımda ice chips denen buzlardan getiriyorlar ve eriterek ve emerek su ihtiyacımı gidermeye çalışıyordum. Sabaha karşı en son 5:30'da gelen amerikalı doktor, 6 -6.5 cm olduğumu ve 1 saat sonra eğer halen bu açıklıkta isem ameliyathaneye gideceğimizi söyledi, o anda panikden çok, nedense ben bunu başaramadım duygusu sardı ve Osmanla  heyecan içerisinde beklemeye başladık. 1 saat sonra gelen doktor 8 cm açılma olduğum ve beklemeye devam edeceğimizi söyleyince heyecanımız daha da arttı. Bu arada uzun süreden beri aç olmam sebebiyle bende enerji yerlerdeydi, kendimi inanılmaz aç ve yorgun hissediyordum. Artık her kapı açıldığında doktor mu diye heyecanla bakıyorduk ve ne kadar açılmam var diye merak ediyorduk. Neyse sabah 9 oldu, sonunda doktor geldi, söylediği şu sözler hala dün gibi kafamda çınlıyor; great, it s 10, let s start to push, O kadar 10 cm olmaya takılmışım ki , ıkınmam gerektiğinde cidden enerjim kalmamıştı. Bir de doğumdan 3 gün önce yaşadığım kuru öksürük ve boğaz ağrısı da cabasıydı. Ikınma zamanıydı, yine odada olacaktık, bir bacağımdan Osman, diğer bacağımdan hemşireden destek alarak ıkınmaya başladım ama bir yerlerde  hata yapıyordum. Yaklaşık 30 dk yanlış ıkındım, resmen bir an doğuramayacağımı düşündüm, ıkınmanın bu kadar zor olmaması gerekiyordu, bir türlü gücümü toplayıp, doğru ıkınmayı beceremiyordum, Osman her ıkınmamda başını gördüğünü ama ıkınma bittiğinde geri gittiğini söyleyip bir şekilde beni motive etmeye çalışıyordu. Kendi Türk doktorum o sırada gelerek; artık çocuğunu denemeyi bırak, çok uzun süre geçti, bu şekilde gidersem ameliyathaneye gideceğimizi, ama ondan önce 1-2 seçeneğimin daha olduğunu söyledi; kesi ya da vakum. Bunları söyledikten sonra 1-2 ıkınmada artık nereye doğru ıkınmam gerektiğini çözdüm ve yaklaşık 15 dk. sonra hiçbir müdahale olmadan önce kafa çıktı ve sonra vücut. Tam 20 sn sonra eşi geldi, İşte o zaman 20 saat süren maceranın sebebi anlaşıldı ki, sevgili Efenin boynuna 2 kat kordon dolanmıştı. O kadar zorlamıştım ki bebeğimi çıktığında kafası uzaylı gibiydi, koni şeklinde :)   Hemen sarıp bana verdiler, öncesinde göbek kordonunu da Osman’a kestirtiler. Kucağıma aldığımda 20 saattir yaşadığım yorgunluğu unutup, sevinçten ağlamaya başladım.

Yaşadıklarım sonrasında doktorun ne kadar önemli olduğunu gördük, oradaki doktorlar normal doğum gerçekleşsin diye ellerinden geleni yaptılar. Ancak beni her ihtimale karşı hazırlıklı olmam açısından da sürekli sezeryan ihtimalini belirttiler. Tabi bizim de bilinçli olmamız çok önemli, sabaha kadar beklemeyip hadi artık ameliyathaneye gidelim dayanamıyorum diyebilirdik de. Buradan Hakan Bey e tekrar teşekkür ve selamlar, hepinizi sevgiyle kucaklıyoruz,

 Sevgiler,

Gülçin-Osman

---

Bu haberi paylaşın