Önce Meltem'in kaleminden kendi yorumu, sonra doktoru olarak benim yorumlarım...

Annesinin Meleği;

22.06.2011 Çarşamba

Kayınvalidem ve eltim Elif’lerdeyiz. Sabah kahvaltısından sonra ikindileyin yemek için bir şeyler hazırlıyoruz. Benim de tam 40. haftamın dolumu bugün olduğu için artık doğum yapayım diye hiçbir işten kendimi kaçınmıyorum, mümkün olduğunca yardım edip hareketli olmaya çabalıyorum. Güzel yemekler hazır olduktan sonra tıka basa yiyorum. Arada oturuyoruz, yeğenlerimle oyun oynayarak vakit geçiriyoruz. Akşam 7 gibi Bekir ve diğer eşler de geliyor. Hep beraber akşam yemeğine oturuluyor ama bendeki tokluk hat safhada olduğu için bir lokma bile yiyemiyorum. Televizyonun karşısında saat 11 leri buluyor ve o anlarda bende saati takip ediyorum çünkü yarım saatte bir regl ağrısı gibi bir ağrı yoklayıp gidiyor. Saate bakıyorum ki bir şeyler mi başlayacak acaba diye aralıklarını kontrol ediyorum. Çok yorgun olduğumuz için artık eve dönüyoruz. Eve varınca karnımın alt kısmında olan bu ağrıyı hafifletir düşüncesi ve belki de beklenen an gelmiştir diye banyo yapıyorum. (iyiki yapmışım,4 gün sonra ancak bir daha yapabildim)

23.06.2011

 Yatağıma yatıyorum ama hala ağrı var ve 5-10-20 dakika düzensiz aralıklarla bir dalga vuruyor. Hiç uyuyamıyorum. Saat 3 ile 4 arasını çok iyi takip ettim , çünkü artık yalancı sancı değil de doğum başlıyormuş gibi geldiği için ebemize haber vermek gerekeceğinden sürekli aralıklarını saydım. Başlangıç için hiç te hafif dalgalar değildi, ki daha önce hazırlanmam için hiç yalancı dalgalar da olmamıştı. Bu hissettiklerim eğer yalancı dalgalar olsaydı ebemizi boşuna rahatsız ettiğim için çok mahçup olacaktım o yüzden kendimi iyice dinledim. 4 e doğru dalgaların sıklığı 5 dakikaya inince heyecan ve endişe karışık  Sevgili Asude ebemizi aradım. Evimizi bir kez daha tarif ettim ve o da yola çıkacağını söyledi. Onunla konuşmuş olmanın ve geleceğini duymanın rahatlığıyla mı bilmiyorum dalgalar hafifledi. 5 buçuğa doğru ebemiz eve vardı. Açıklık 2cm miş. Bu arada bu işlem tahmin ettiğim kadar can acıtmıyormuş. Beraber bazen uzanıp bazen dolanarak-sallanarak dalgaları atlattık. Bekir işe gitmişti. Saat 12 olduğunda açıklık hala 2cm di. Sevgili doktorumuz Hakan Çoker’e haber verdik. Doğumun çok hızlı ilerlemediğine karar verip biraz daha evde vakit geçirdikten sonra benim aklımı dağıtmak için sahile indik. Herkesin içinde dalgalar geldikçe gözlerimi kapatıp kafamı sallayarak nefes egzersizi yaptım. Oturduğumuz bir pastaneye Sevgili Emel ebemiz de geldi . Beraber biraz daha oturup eve geçtik. Bu gece de dalgaların biraz daha yoğunlaşmasıyla yine uykusuz geçti.

24.06.2011

Saat kaçta hastaneye geçelim diye sabah erken saatlerde düşünmeye başladık.  Doktorumuza danışarak 6 buçukta yola çıktık. Battaniyeme sarındım ve yolun boş olmasını dileyerek arabamıza bindik. Neyseki yaklaşık yarım saatte ve 3 dalga atlatarak hastaneye varmıştık. Bu arada yolların bozuk olması ve virajlar dalga sırasında insanı çok zorluyormuş. İlk kez dalgalar sırasında küfür etmeye başladım. Hastane girişinde haber vermemiş olduğumuz için şaşırdılar. Bir an için boş odamız var mı bakalım demeleri beni anlık bir tedirginliğe sürükledi ama neyse ki hemen 6. kata geçmemizi söylediler. 1608 nolu odamıza geçtik. Hiç manzarası yoktu ama dalgalar sırasında bunu hiç umursamayacağımı bilmiyordum. Sadece doğumdan sonra biraz daha gürültüsüz bir oda olmasını diledim. Saat 9 civarlarında Hakan Bey ve Neşe Hanım geldiler. Dalgaya denk gelmedikleri için onları güler yüzle ve yorgunluktan biraz kendinden geçmiş bir şekilde karşıladım. Her şeyin yolunda gittiğini ve güzel olacağını konuştuk.  Hakan bey beni beklemek üzere aşağı ineceğini söyledi. Birkaç defa daha geldiği ilerleyen saatler boyunca dalgaların şiddeti de yükseliyordu. Eşime dalga sırasında  fotoğraf çektiği için çok kızıp , bu son çektiğin fotoğraftı dediğimi hatırlıyorum. Eşim ve Hakan Bey videoya da aldılar beni. 40 ım çıktıktan sonra izlemeyi düşünüyorum. Bu ara bir zaman da Asude ebemizle beraber duş aldık. Dalgalar daha da şiddetlenmişti ve artık ıkınmamı istiyorlardı. Hakan bey kapıya bir çarşaf asmıştı. Ona asılarak ıkınmaya başladım ama hiç ıkınma gelmiyordu ve dalganın yoğunluğunu hissederken ıkınmak çok zordu. Ancak birkaç kez ıkınabildim.  Tam hatırlamıyorum ama saat herhalde 12 civarlarında doğumhaneye geçtik. Doğumhanenin parfüm kokuyor olması o sırada dalgalar atlatıyor olmasam beni gülmekten yerlere yatırabilirdi. Parfüme alerjim olduğu için içeri girmemle çıkmam bir oldu. Hemen havalandırdılar. Dalgalar artık çok şiddetli gelmeye başlamıştı ama hiç ıkınma gelmiyordu. Aksilik o ya benden de ıkınmam isteniyordu. Önceden yere çömelerek ıkınmayı planladığım için yere bir steril bez serdiler ve ona çömelerek ıkınabileceğimi söylediler. Belki 1-2 kez ıkınabildim. Çok canım acıyordu ve dalgalar artık hiç kesintisiz gelmeye başlamıştı. Sürekli vardı ve 1 dakikada bir de çok fazla şiddetleniyordu. Belimi ovalayarak dalgaları atlatmaya çalışıyordum. Yoğun acıdan dolayı ıkınmayı reddediyor ve kendimi sıkarak ve belimi ovarak artık çok sık gelen ve sanki hiç gitmeyen dalgaları atlatmaya çalışıyordum. Ikınma hala hiç gelmiyordu. Ben ağrı kesici ve epidural sezaryen için yalvarmaya başlamıştım. Öyle ki dalga sırasındaki nefes veriş seslerime ‘Hakan Beeyyy’ diye ritim bile tutturmuştum, onu  sezaryene ikna edebilmek için. İmkanı yok doğuramayacakmışım gibi geliyordu. Sanki tüm hazırlıklarım boşa çıkmıştı, yapamayacaktım, ıkınamıyordum. Asude ebemiz, doktorumuz, hastanenin diğer ebe ve hemşireleri ıkınmam için sürekli beni ikna etmeye çalışıyorlardı. Ama ben ıkınmayı reddediyordum. Tek bir amacım vardı kasılmalar sırasındaki ağrıyı geçirmek. Asude ebemiz iyi polis gibi sürekli Meltem çok az kaldı yapabilirsin diyordu ılımlı sesiyle; Hakan bey ise kesinlikle sezaryen yapmayacağını söyleyerek beni ıkınmaya teşvik etmeye çalışıyordu. Ben Allahınızı severseniz diye tam gaz yalvarmaya devam ediyordum. Dalgalar öyle yoğundu ki muayene olmayı bile reddediyordum. Vakumu elinize alıp gelin ancak öyle çıkarım masaya diyordum. Kafamı duvarlara vururum, kendimi keserim dediğimi hatırlıyorum, Hakan bey de biz 4 kişiyiz yapamazsın diyordu. Neyse ki baktılar olmuyor, ben kendimden geçtim artık acıya dayanamıyorum, sonunda ağrı kesici vermeye karar verdiler. Verilmesini bile bekleyemedim hemşireye çabuk ver diyordum. Ama ne yazık ki zerre kadar ağrımı dindirmedi bu iğne. Sonra başın dönmesin diyerek bana serum taktılar. Meğer çıkınca öğrendim ki  suni sancıymış. Zaten hemen bir ıkınma gelmeye başladı. Bana ısrarla dakikalardır ıkın demelerinin hiçbir tesiri olamamış, ama bu suni sancı bir anda beni ıkınır hale getirmişti. 1-2 çömelerek ıkındım, sonra bana masaya çık dediler ve bende çıktım. Allaha şükür ki ıkınmaya başlamıştım. Bebeğin çıkışa yaklaştığını hissediyordum. Elleriyle yolu mu açmaya çalışıyorlardı bilmiyorum ama ebemizin ve doktorumuzun elleri de canımı acıtıyordu bu arada. Bana ıkın dediklerinde ıkınıyor, dur ıkınma dediklerinde duruyordum. Bu şekilde çok kısa bir süre sonra bebeğimiz sanki yanıyormuş gibi bir acı vererek dışarı çıktı. Herhalde bu yırtıkların acısıydı. Bebeğimin çıkışıyla beraber bütün acım dinmişti. Alıp hemen yan tarafa götürdüler. Ebeler saat kaç diye birbirlerine sordular duydum. Saat 14:35 miş. Kucağıma verilir diye tahmin ediyordum ama doğumu oldukça zora sokmuş bir anne olarak belki bebeğimi de zorlamışımdır ve bakıma ihtiyacı olduğu için vermemişlerdir diye düşündüm. Ama yine de 1-2 dakika sonra dayanamayıp sordum. Hakan bey solunumu biraz yetersiz ama birazdan vereceğiz dedi. O bitkin halimle buna kendim yol açtığımı bildiğim için susup bekledim. Kordon kanı toplamaya çalışıyorlardı. Sonra dünyalar güzeli tatlı bebeğimi kucağıma getirdiler. Tabii ki ilk doğduğunda güzel değildi; bunu şu anki haline bakarak diyorum. Ben onunla konuşmaya başladım ve onunla ilgilenirken Hakan Bey de dikmeye başlayınca, yırtık olduğunu anladım. Bebeğimi kucağıma vermiş oldukları için hiç önemsemedim ne yaptıklarını, halimden çok memnundum. Dikiş biraz süre aldı; bitince beni odama götürdüler. Bebeğimi de birazdan bana getireceklerini söylediler. Kapıdan çıkınca eşimi, annemi ve kardeşimi gördüm. Gülümsüyorlardı. Ben de iyi olduğumu anlasınlar diye gülümsedim onlara. Ama çok üşüyordum ve titriyordum. Çok yorulmuştum ve sarhoş gibiydim. Odamıza çıktık. Bir süre sonra meleğim bebeğim de yanımıza geldi. Onu kucağıma aldım ve nasıl emzireceğimi gösterdiler. Aklımda hala çektiğim o muazzam acı, ıkınmamak ve ıkınamamaktaki  ısrarım ve Hakan beyin beni normal doğum yaptırmaya çalışmasındaki hayatım boyunca takdir edeceğim ebelerimizle beraber verdiği  inanılmaz çabası vardı.  Hakan beyin o yoğun ısrarıma, yalvarışlarıma rağmen beni hala nasıl sezaryen yapmadığını çok merak ediyorum. İnanılmaz bir çabaydı bana göre ve kesinlikle başkası olsa 500 kere sezaryen yapardı hatta ben bile yapardım. Onları çok uğraştırdığımı ve sınırlarını çok zorladığımı biliyor ve utanıyordum. Hakan bey ve Neşe Hanım odamıza geldiklerinde hem halsizliğimden hem de utancımdan çok fazla bir şey diyemedim. Sadece gülümseyerek suratlarına bakabiliyordum ama umarım beni anlamışlardır. Doğumdan sonra koridorda yaptığım kısa yürüyüşlerde bir başka annenin epiduralli normal doğuma hazırlandığını duydum. 5cm açıklığı varmıştı ve damar yolu açılmıştı. Sedye ile doğumhaneye gidecekti. Ben bu sürelerin hepsini öyle rahat ve müdahalesiz geçirdim ki, bunu ancak o annenin müdahalelerini duyunca anladım. Ben doğumhaneye yürüyerek ve rahatça inmiştim. Başka bir sezaryenli anne de hastaneden tekerlikli sandalye ile çıktı; ben kendim yürüyerek çıktım. Başka bilmediğim kim bilir hangi müdahalelere maruz kalmadım bilmiyorum. Bende doğum sonrası tek sorun nefes yetmezliğiydi, biraz daralıyordum. Bunun da sebebi sanırım 1,5 gün boyunca sürekli nefes egzersizi yaparak dalgaları atlatmam oldu ve herhalde doğum öncesi yeterince akciğerlerimi hazırlamamıştım. Neyse ki bu da 1 günde geçti. Hakan beyi tesadüfen annem vasıtası ile tanıdım ama iyi ki doğal doğumu destekleyen bu sevgili doktorumuzu hayat karşıma çıkarmış.  Neşe hanım sıcacık sesiniz ve gülümsemenizle bana destek olduğunuz için çok teşekkür ederim. Asude ebemiz, tüm dalgalar boyunca bana eşim uyurken siz uyumayıp eşlik ettiğiniz için, tüm sabrınız ve bir anne gibi sıcacık tavrınızla yanımda destekçim olduğunuz ve ilk başlarda dalgalar yumuşakkenki hoş sohbetiniz için teşekkür ederim. Sevgili Hakan Bey, deliler gibi ısrar etmeme , saatlerce yalvarmama rağmen kısa yoldan beni kesip biçmediğiniz için çok çok ama çok teşekkür ederim. Allah hepinizden razı olsun. Ve evet Hakan beyin kursta dediği gibi bir hormon tüm bunları artık gülerek ve gün geçtikçe daha az hatırlayarak unutmamı sağlıyor. Tam unutmadan yazayım dedim. Kızımızın bana izin verdiği boş anlarda bu yazıyı tamamladım. Bugün minnoşumuz 13 günlük ve Allaha şükür sağlıklı. Hangi ebe görse normal doğum olduğu için çok sağlıklı diyor, yani her şeye değdi.

Meltem Şahin

Ve şimdi benim yorumlarımı okuyun.  

Adı Meltem. Bir özel hastanede yaptığımız tek günlük doğuma hazırlık kursuna gelerek tanıştı bizlerle. Daha sonra doğumu bizlerle yapmak istediğini söyledi ve birlikte çalışmaya başladık. Çalışma prensiplerimizi takip ederek önce merkezimizdeki 2 günlük kursumuza katıldılar eşi ve annesi ile beraber. Anne Filiz Hanım’ın kendi doğum tecrübeleri kursa oldukça renk kattı. Daha sonra hamile ve doğum psikoloğumuz Neşe Karabekir ile birlikte birkaç özel çalışması oldu.

Kendisine yakın bir hastane istiyordu. Belki her anne gibi. Ama bu hastanenin bana uzak olması ve daha önceden çalışmadığım için ekibin bizim doğum felsefelerini bilmemesi bu isteğini geri çevirmeme neden oldu. Daha sonra ikna olan Meltem bizimle ilk tanıştığı hastanede doğumu kabul etti. Yine çalışma prensiplerimizden biri olan ebe ile çalışma fikrine önceleri sıcak bakmamakla birlikte kabul etmek zorunda kaldı. Annesinin doğumda her şeyi yapabileceğini düşünüyordu. Ve daha çok da kendisine güveniyordu. Ona alternatif bırakmadığımız için Asude Ebe ile tanıştı. Böylece tüm ekibimiz onu tanımış olduktan sonra bize düşen tek şey güven ve huzurla beklemek olacaktı.

Meltem’in doğumla ilgili çok korkusu yoktu. Onu en çok rahatsız eden şey hastaneye gelirken trafiğin sıkışması ve o şartlarda kasılmalarla mücadele zorluğuydu. Ebe ile çalışmanın ilk avantajını daha doğumun başında hissetmeye başladı. Günün ortasında hastaneye gelmek yerine Asude Ebe yani aslında hastane onun evine gitmişti. Böylece doğumun o uzun denebilecek yavaş fazını en güvendiği yer olan evinde geçirdi. Aktif doğumu gece yarısı başladı. Trafiğin en rahat olduğu sabah 06 saatlerinde hastaneye kolayca ulaşabildi.

Sabah 09:00 da hastanede yanındaydım. Aktif doğumu başlamıştı. Kasılmalar çok düzenliydi. Yapılan muayenede 8-9 cm açıklık vardı. Bebek doğru yoldaydı. Doğuma engel hiçbir şey yoktu. Meltem her dalgada kendine has bir nefes ve hareket tekniği kullanıyordu. Derin nefesler alırken ritmik bir şekilde kalçasını oynatıyor ve bir yandan da kendi eli ile belini ovalıyordu.

Ters giden veya gidebilecek hiçbir şey yoktu. Yaklaşık 1-2 saat içinde çok kolay bir doğum bekliyordum.( tabii bizi bekleyenleri o sırada bilmiyordum)

Asude Ebe ile güzel bir ritim yakaladıklarını düşündüğüm için odadan ayrıldım ve aşağıda beklemeye başladım. Yaklaşık 2 saat geçmesine rağmen ıkınma hissi yoktu ve bu beklediğim doğum planına pek uymuyordu. Yaptığım muayenede tam açıklık oluşmuştu ve bebeğin aşağı inişi de çok kolay olacak gibi görünüyordu.

Ama bu aşamada Meltem çok değişmeye başlamıştı. Yavaş yavaş iletişimi kaybetmeye başladı. Bazı gebelerde doğumun son aşamalarında bunu görebiliyoruz. Hormonların etkisi sonucu gebeler sanki başka bir dünyaya gidiyorlar. Çevre ile iletişimleri kopuyor. Bazıları saldırganlaşabiliyor bazıları ise tamamen içine kapanabiliyor. Meltem’de de bu olaya şahit oluyorduk. Çok kolay 1-2 ıkınma ile bebeğini doğurabilecekken Meltem ıkınmayı reddetmeye başladı.

Meltem ıkınma döneminde hiçbir ağrı hissetmemesi gerektiğini düşünüyordu ve bu onda saplantı yapmıştı. Her bir dalgada sadece o dalgadan kurtulmaya odaklanmıştı. Ve bunu çok iyi yapıyordu. Ancak o andaki amacımız dalgadan kurtulmak değil, onu kullanarak bebeğin çıkışına yardımcı olmaktı. Ama Meltem bu anda her türlü önerimizi reddederek sadece ağrının geçmesini istemeye başladı.

Yaklaşık 1 saat sonra ağrı kesici olduğunu söyleyerek içinde sadece serum olan bir iğne yaptık. Çoğu gebede bu yaptığımız psikolojik bir değişim yaparak durumu düzeltiyor. Ancak Meltem’de bu işe yaramadı. 1 saat daha geçmişti ve bu sefer muayeneyi de reddediyordu. Sezaryen istemeye başladı. Tek bir amacı vardı kurtulmak. Ama her hareket ve ifade tarzından aslında kendinde olmadığı belliydi. Bu isteğini reddettim ve ona hiç açık kapı bırakmadım. Hatta bir ara vakumla alınmasını istedi. Vakumu elime almadan muayene olmak istemedi. Tabii bu isteğinede olumlu bakmadım. Bebek hala iyiydi ve bekleyebilirdik.

Onu sadece ıkınmaya ikna etmek için bildiğimiz her yolu denedik ama olmadı. Bir ara eşini aldım olmadı. Herkesi odadan çıkardım olmadı. Ebe ile baş başa bıraktım olmadı. Ara ara gitmekle tehdit ettim olmadı. Kızar gibi yaptım olmadı. Olmadı da olmadı. 4 saat geçmişti ve biz onu muayene dahi edemiyorduk ve bunu zorla yapamazdık. Ama artık durum riskli bir hal almıştı ve sorumluluk duygusu yavaş yavaş kendini göstermeye başladı.

Sonunda verdiğim tüm sürelerin sınırları dolmuştu. Doktor olarak bu anlarda doğal doğumcu bir doktor olmanın pişmanlığını yaşamıyorum desem yalan olmaz. Hatta bu zorlu mesleği bırakmayı bile düşünüyorum bazen. Bu kadar stres ve sorumluluk bir yerden sonra fazla gelebiliyor. İşte o anlarımdan birindeydim yine.

Ona gerçekten ağrı kesici yapacağımı söyleyerek ikna ettim. Bu sayede serumunu takabildik. Serum içine rahimi kasıcı oksitosin eklettim ve kalçadan istediği ağrı kesiciyi bebeğe zarar vermeyecek şekilde çok az dozda uyguladım. Serumu takmamızla bebeğin çıkışı arasında sadece 20 dakika vardı. Doğumu tam da beklediğim gibi çok kolay oldu. İkna olan Meltem sadece 2 kere ıkındı ve bebeğini doğurdu. Her şeye rağmen yine de epizyotomi yapmadım. Gerek olmadı.

Her doğumda olduğu gibi bebeği doğar doğmaz Meltem’in kucağına vermek isterdim ancak bu kadar uzun bekleyince bebeğin çocuk doktoru tarafından kontrolünü daha uygun buldum. Kontrol sonrasında bebek artık Meltem’in kucağındaydı.

Her şey biranda bitmişti. Anne sağlıklıydı ve artık kendindeydi. Meltem artık itiraz etmiyor sadece teşekkür ediyordu. Teşekkürleri içtendi. Biz de biraz sakinleşmiştik ve yaşadıklarımıza gülmeye başlamıştık bile.

Gördüğünüz üzere her doğum farklı ve kadınlar doğumlarda her türlü değişimi yaşayabiliyorlar. Doğal doğumlarda bu farklılıklara tecrübe ve hoşgörü ile yaklaşacak ekiplere ihtiyaç var. Doğumda sabrı, anlayışı, empatiyi çoktan unuttuk ve en ufak bir sorun veya streste sezaryene yönelen bir toplum olduk. Doktoruyla-ebesiyle-gebesiyle…

Oysa doğumlarda bebekler ve annelerin sabır ve şefkat sanatına ihtiyacı var. Hepimizin yeniden bu duyguları hatırlamaya ve uygulamaya ihtiyacı var. Yoksa zorlama ile doğum oranlarının artması mümkün gözükmüyor.

Meltem geçenlerde akademimizde Pazartesi toplantılarından birine bebeği ile geldi. Ona çektiği videoları, doğumdaki dansını, her dalgadan kurtulma çabalarını gösterdim. Birlikte güldük ve o günü andık. Diğer gebeler Meltem’in kendi yarattığı danstan çok ilham aldıklarını söyleyince videoyu sizlerle de paylaşmaya karar verdik. Kendisine bu cesur davranışı için teşekkür ederim.

İkinci doğumunu şimdiden merak ediyor olacağım. 

Dr.Hakan Çoker

Eylül 2011  İstanbul Doğum Akademisi www.dogumakademisi.com