DOĞUM  HİKAYEM

   Benim için hamile kalmak mucize gibi birşeydi.Gittiğim her doktor tüp bebek  önermişti,oda biraz zor görünüyordu.Çünkü bazı değerler yüksek çıkıyordu.ama ben kafama fazla takmıyordum."Herşey olacağına varır." diyordum. Artık tam tedaviye başlayacaktık ki ben o ay hamile kaldım.
Asıl iş bundan sonra başlıyordu. 5 sene önce düşükle sonuçlanan iki gebeliğim vardı ve hamile kalınca da  beni zor günler bekliyordu. Doktorların önerisi  dokuz ay boyunca kan sulandırıcı iğne kullanmamdı.Tabi bu da beni korkutuyordu.
Kafamda bu sorularla  gittim Hakan Bey'e. O da bana bu iğnelerin artılarını ve eksilerini anlattı. Son kararı bana bıraktı. Ben de kullanmamaya karar verdim. Çok güzel bir hamilelik dönemi ve güzel bir doğumum olmasını istiyordum ama daha önce gittiğim doktorların benim ancak sezaryanla doğum yapabileceğimi söylemeleri de hep aklımda soru işareti olarak kalmıştı. Bunu Hakan beyle paylaşınca buna karar vermek için erken olduğunu,zamana bırakmam gerektiğini ve normal doğum yapmamam için hiçbir neden olmadığını söyledi. Bu beni inanılmaz rahatlattı çünkü her şeyin doğal yollarla olmasını istiyordum ve doğru adresteydim.

Hamileydim ama sürekli yaptığım spordan da vazgeçmek istemiyordum. Çünkü çok aktif bir hayatım vardı. Hamile olmam bunu engellememeliydi. Ben de Hakan Bey'in merkezinde Lorens ile yoga derslerine başladım. Haftanın iki günü yoga,bir günü pilates, dört günü de yürüyüş yapıyordum. Haftanın bir gününde de Hakan bey in merkezin de doğum kursuna katılıyordum. Bütün bunlar beni zor diye düşünülen bu sürece çok iyi motive etmişti.İnanılmaz rahat ve huzurluydum. Hakan Bey ve Lorens bunu fark  etmiş olacaklar ki bana HpnoBirthing ile doğumu önerdiler.Bizim için çok farklı bir deneyim olacaktı. Eşimle birlikte kurslara katılacaktık. Biz de kabul ettik.Haftanın iki günü beş hafta boyunca  eşimle birlikte Lorens'la bu kurslara devam ettik.Kurs çok güzel geçti, derin gevşemeler meditasyonlar… bizi doğuma hazırlıyordu.
Ve doğum zamanı  geldi çattı; ama 42 hafta geçmesine rağmen doğum başlamamıştı. Sonunda Hakan bey hastaneye yatmam için bir gün verdi,bir şekilde doğumu başlatacaktı.sabah erkenden hastahaneye gittik,odamıza yerleştik,ama henüz doğumun hiçbir belirtisi yoktu. Hakan Bey gelince muayene yaptı,tabi açılma falan yoktu. İlk olarak doğumu başlatmak için yardımcı olacak bir ilaç verdi ve beklememizi söyledi. Biz de zaten her şeye hazırdık ve hastahaneyede çok hazırlıklı gelmiştik. Eşim her şeyi düşünmüştü.  Pilates topu, müzik sistemi, yoga minderi, yastık, meyve suyu, bisküviler vs…
Öğleden sonra 3 gibi kasılmalar başladı,fakat muayenelerde yeterli açılma olmamıştı. Biraz uzun sürecek gibi görünüyordu. Akşama doğru kasılmalar biraz daha sıklaştı. Bu arada biz odamızda müzik dinleyip, derin gevşemeler yapıyorduk. Hakan Bey akşam geldiğinde henüz  3 cm gibi bir açılma vardı. Tabi benim ona ilk sorum ne zaman doğum gerçekleşecek oldu. O da bana  saate bakmamam gerektiğini mümkünse odadan saati kaldırmamız gerektiğini, zamanı gelince olacağını, sabırlı olmamızı söyledi. Çok haklıydı, bunları biliyordum ama bir an öncede bebeğime kavuşmak istiyordum.
Kasılmalar git gide sıklaşmaya başlamıştı. Öğrendiğimiz her şeyi uyguluyorduk. Kasılmaları derin nefeslerle karşılıyorduk. Karşılıyorduk diyorum, çünkü eşimde benimle birlikte derin nefesler alıp veriyorduk. Gevşemeler yapıyorduk. Sık sık bana su veriyor, terimi siliyordu. Bana kursta öğrendiği rahatlatıcı masajları yapıyordu. Bana sonsuz bir desteği vardı ve bu beni inanılmaz motive ediyordu. 
 Hastahane çok sessiz ve sakindi. Sanki benim doğumuma herkes saygı gösteriyordu. Evimizde gibiydik, koridorlarda özgürce yürüyordum. Eşimde koltuklarda oturmuş beni izliyordu. Her 5 dakika da bir gelen kasılmaları artık yürüyerek ve pencerenin önünde dans ederek geçiriyordum.Aarada gelip geçen ebe ve hemşireler de bu duruma alışmıştı ve bakışlarında hiçbir şaşırma ifadesi yoktu. Yanımdan saygıyla geçiyorlardı. Bu beni daha da rahatlatmıştı.
Hakan Bey'in geceki muayenesi beni çok sevindirdi, çünkü doğum çok iyi ilerlemeye başlamıştı. Bana "ne yapıyorsan aynen devam et, çok güzel  gidiyor." dedi. Ben de çok daha rahatlamış ve bir şeyleri de başarmış olmanın mutluluğuyla daha enerjik bir şekilde sabahı ettim.
 Sabah muayenemde ebe 9 cm açıklığa ulaştığımızı söyleyince dünyalar benim oldu Aartık bebeğime kavuşmaya çok az  zaman kalmıştı. Artık ıkınmalar başlamıştı. Biz bu süreci de odamızda  doğum topunun üstünde geçiriyorduk. Eşimle kursta gördüğümüz ıkınma pozisyonlarını yapıyorduk. Artık çok rahattım. Hakan Bey sabah geldiğinde beni doğum topunun üzerinde zıplarken buldu.
Saat 12 gibi ameliyathaneye girdik,ıkınma hareketlerimize orada devam ettik. Eşim ve ben inanılmaz rahattık. Ödevimize iyi çalışmıştık ve artık sınav gelip çatmıştı.
Bu benim doğumumdu. Doktorum, ebeler ve eşim bunu bana hissettirdiler ve yaşattılar. Mümkün olduğu kadar doğumu doğal akışına bıraktılar,gerektiğinde ufak müdahaleler yaptılar.
13.15 te oğlumuz dünyaya geldi. O anı gördüm, yaşadım, onu hemen kucağıma aldım. Başını kaldırdı ve gözgöze geldik.
Dünyaya gözlerini açtığı anda ilk beni  ve babasını gördü. Biz orada o an aile olduk,üçümüz bütünleştik.
Eşim her babaya nasip olmayacak duyguları yaşadı, bir kadının  anneliğe doğmasına şahit oldu ve duyguları sel oldu aktı.
Oğlumuz çok sağlıklı ve çok mutlu bir bebek. Şimdi şunu çok daha iyi anlıyorum; insanlar kendi seçimlerini yaşıyor. Ben doğru olanı  seçtim. Dünyaya getireceğim bebeğim için… Ve kendi doğumunu çok güzel hatırlayacağı için bir annenin yavrusu için yapabileceği en doğru şeyi yaptım.
                            
Sevgili doktorumuz Hakan Çoker'e ve sevgili Lorens a çok teşekkür ediyoruz.
 Filiz & Bülent & Kuzey Tanrısever
  17/10/2009


Aynı doğumun doktor yorumu...


Doğum hikayelerim gittikçe birikiyor. Hem de ne hikayeler. Hepsi birer ders niteliğinde.
Temmuz ayı çok yoğun geçti. Hele son 15 günümde uçan doktor lakabını hak ettim. 2 kez İstanbul’a doğuma gitmek zorunda kaldım. Tüm doğumlar heyecanla beklendi ve heyecanla tamamlandı. Bu günlerde aradığım en son şey heyecan ama bu meslekte olunca heyecan peşimizi bırakmıyor.

Diğer doğumları sırasıyla yazacağım ama bugünkünden başlayayım.

Filiz bana ilk geldiğinde heyecanlıydı. Daha önce infertilite nedeni ile tedavi olmuştu. Uzun zamandır çocuk istekleri vardı. Hamile kalmıştı ama elinde bir dolu ilaç ve iğne önerileri ile gelmişti. Gittiği doktor hamileliği boyunca kan sulandırıcı iğne önermişti. Ayrıca sezaryen olmasının mantıklı olduğunu söylmişti.Birlikte iğnelerin artı ve eksilerini değerlendirdikten sonra kullanmamaya karar verdik. Sezaryen kararını ise gebeliğin ilerleyen aylarına bıraktık.

Filiz önceleri benim haftalık ücretsiz doğum derslerime geldi. Onlar bitince Lorens ile hamilelik yogasına başladı. Günler geçtikçe doğal doğum fikrine daha fazla sıcak bakıyordu.

Bu sırada Lorens HypnoBirthing kursunu tamamlayarak eğitici olmaya hak kazanınca, ilk kursunu Filiz’le başlamaya karar verdi. Filiz ve eşi 5 hafta boyunca sakin, gevşemiş, huzurlu bir doğum yolunda Lorens’dan HypnoBirthing kursu aldılar.

Günler günleri kovaladı. Doğum zamanı geldi geçti ama doğum başlamadı. Beklenen doğum tarihini 10 gün geçmiştik. Son yaptığım USG’de suları hafif azalmaya başlamıştı. Birlikte konuyu değerlendirdikten sonra  4 Ağustos 2009 Salı günü hastaneye yatırmaya karar verdik.

Sabah doğumu başlatıcı bir ilaç uygulandı ve bekleme başladı. Öğlen olduğunda doğum başlamamıştı. Ertesi sabaha kadar beklemeye karar verdik. (Aslında ertesi gün çok işim vardı ama bir kez doğal doğum yoluna kendimizi adamıştık. İş var diye doğumu zorlamak olmazdı.)
Saat 22:30 da telefonum çaldı. Filiz’in eşi arıyordu. Doğum başlamıştı ama Filiz çok zorlanmıştı.

Hastanede yaptığım muayenede gerçekten doğumun başlamış olduğunu gördüm. 4 cm açıklık vardı ve su kesesi açılmıştı. Ancak Filiz’de zorlanan bir kadını göremiyordum. Sakindi. Kasılmaları nefesler ve gevşeme ile karşılıyordu. Filiz de kendini iyi hissettiğini ama 1 saat önce üst üste gelen kasılmalarda yorulduğunu ve titrediğini söyledi. Bebeğin kalp atışları çok iyiydi. Doğum boyunca da bahsettiği bu yorgunluk bir daha olmadı.

Ne zaman doğum yapacağını sorunca ona her zamanki cevabımı verdim:” Bilmiyorum.”
Ona saati düşünmemesini ve kendini bırakmasını tavsiye ettim. Sabahı beklemeye karar verdik. Zaten doğum başlayalı daha 6 saat olmuştu.

Pek rahat uyuyamadığım gecenin sabahında, ebeyi aradığımda 7 cm açıklık olduğunu söyledi. Filiz tüm kasılmalarda aktif rol alıyor, her kasılmada gevşiyor ve nefes alıyordu. Eşi sürekli yanında sadece bir yardımcıydı.

Bu arada Filiz küçük bir hastanede olmanın tüm avantajını yaşıyordu. Tek bir ebe ondan sorumluydu. Odalar ve koridorların hepsi sanki onundu. Herkes ona saygıyla yaklaşıyordu.

Sabah 10:00’da gittiğimde 8 cm açıklık vardı. Filiz her zamanki gibi sakindi. Doğum topunun üstünde oturuyordu. Topun onu çok rahatlattığını söyledi. Doğumda en önem verdiğimiz şey aktif olmak. Doğum boyunca yatan gebelerin hem doğumları ilerlemiyor, hem de kasılmaları çok daha fazla şiddette hissediyorlar.

Saat 11:00  Tam açıklık olmuştu.Filiz artık ıkınmaları hissediyordu. Ona göre ağrı hiç yoktu. Sadece ıkınma hissi vardı. Eşiyle birlikte aktif doğum ıkınma pozisyonlarını deniyorlardı. 16 saattir doğum devam ediyordu. Ne ben ne de ebelerin bir şey söylemelerine gerek kalmadı. Ne yapacaklarını çok iyi biliyorlardı. Derslerine iyi çalışmışlardı.

Saat 12:00 Doğal ıkınmalar devam ediyordu ancak kasılmalar eskisi kadar güçlü değildi. Filiz güçlüydü ancak rahim kası biraz yorulmuştu. Doğum kanalında bebek dönüşünü tam yapamamıştı. Çıkımda da hafif darlık vardı.

Saat 12:45 Artık daha fazla bekleyemezdik. Serum takarak kasılmaları biraz hızlandırdık. 10 dakika sonra, Filiz’in güçlü ıkınmaları sonrasında bebeğimiz Kuzey nihayet bize o tatlı yüzünü gösterdi. Kalp atışları son ıkınmalarda hafif düştüğünden dolayı önce çocuk doktoru tarafından muayene edildi. Sonrasında yine annesinin sımsıcak göğsüne kavuştu. Bu arada babamız saatlerdir içine attığı gerginlikten kurtuldu ve duyguları sel olup aktı. Sanırım orada olmaktan, tüm bunlara şahit olmaktan dolayı gerek eşi gerekse bebeği ile arasındaki bağ çok daha fazla kuvvetlendi.

Çok zor bir doğum değildi. Evet uzun sürdü. Çünkü gereksiz yere hızlandırmaya çalışmadık. Ama tüm doğumlar gibi sabır istedi.
Zaman verildiğinde her doğum kendi yoluna giriyor. Belki doğumlar uzuyor ancak, gebelerimiz bu süreyi çok daha rahat geçiriyorlar. Burada en tehlikeli sorular bebeğin ne zaman doğacağı veya daha ne kadar süreceği sorularıdır. Kendinize gerekli zamanı tanımazsanız, bunu doktorunuzdan da bekleme hakkınız olmaz. Günümüzde artan sezaryen nedenlerinin başında da bu geliyor. Sabırsız aileler bir an önce bebeklerini yanlarında istiyorlar. Bir an önce ama neyi kaybederek? Bir an önce ama nelerden vazgeçerek? Bir an önce ama kendimize ne zararlar vererek?
Doğa, taklit edilmesi veya yönetilmesi en zor şeylerden biridir. Doğaya karşı savaşmak yerine onunla yan yana yürümeyi yeniden öğrenmek gerek. Hatalarımızı düzeltmek için, hatanın başladığı yere dönmeliyiz. Gerekli olduğunda müdahaleler hayat kurtarır ancak doğumu gereksiz yere yönetmeye kalkmanın bir hata olduğunu düşünüyorum. İzin verildiğinde kadınlarımız çok daha güvenli bir şekilde bebeklerine kavuşacaklardır. Bu güç onların içlerinde saklıdır ve binlerce yıldır nesilden nesile aktarılmaktadır. Bu gücü onlara yeniden hatırlatmak ebelerin ve doktorların birinci görevi olmalıdır.

Filiz ve Bülent’e o güzel doğum yolculuklarında bana eşlik etme fırsatı verdikleri için teşekkür ederim.

Dr.Hakan Çoker
05.08.2009-Marmaris

---

Bu haberi paylaşın